Import z USA cło 0%

Importer musi sprawdzić kod taryfowy produktu, wykazać jego niepreferencyjne pochodzenie z USA oraz posiadać dokumenty potwierdzające prawidłowy przebieg transportu.

Jeżeli przedstawione dowody okażą się niewystarczające, urząd celny może zakwestionować zastosowanie obniżonej stawki.

Największy problem: kraj wysyłki nie zawsze jest krajem pochodzenia

Towar może zostać kupiony od amerykańskiego sprzedawcy, wysłany z magazynu w USA i oznaczony jako „Made in USA”, a mimo to nie spełniać unijnych reguł pochodzenia.

W nowych regulacjach stosuje się zasady dotyczące niepreferencyjnego pochodzenia towarów. Nie jest to klasyczna preferencja wynikająca z umowy o wolnym handlu.

Towar może zostać uznany za pochodzący z USA, jeżeli:

• został całkowicie uzyskany lub wyprodukowany w Stanach Zjednoczonych,
• albo w USA odbyła się jego ostatnia istotna i ekonomicznie uzasadniona obróbka lub przetworzenie.

Jeżeli w produkcji uczestniczyło kilka państw, konieczne może być przeanalizowanie materiałów, komponentów oraz procesów wykonywanych w poszczególnych zakładach.

Klasyfikacja taryfowa produktu ma przy tym duże znaczenie, ponieważ dla różnych kodów CN mogą obowiązywać różne reguły pochodzenia.

Świadectwo pochodzenia może nie wystarczyć

Jednym z najważniejszych problemów jest przekonanie, że zwykłe świadectwo pochodzenia automatycznie daje prawo do zastosowania niższej stawki.

Komisja Europejska i holenderska administracja celna wskazują, że następujące informacje same w sobie nie są wystarczającym dowodem:

• oznaczenie „Made in USA”,
• informacja o pochodzeniu umieszczona na fakturze,
• standardowe świadectwo pochodzenia,
• ogólne oświadczenie eksportera.

Dokumenty te mogą stanowić część dokumentacji, ale importer powinien posiadać także dodatkowe informacje pozwalające ocenić, gdzie i w jaki sposób produkt został rzeczywiście wytworzony.

Nie istnieje jeden oficjalny formularz ani certyfikat, który automatycznie potwierdza prawo do zastosowania obniżonej stawki. Urząd celny ocenia cały zestaw dowodów odnoszących się do konkretnego produktu.

Jakie dokumenty powinien posiadać importer?

Zakres potrzebnej dokumentacji zależy od rodzaju produktu, jego kodu CN oraz procesu produkcyjnego.

W praktyce warto uzyskać od producenta lub eksportera między innymi:

• dokładny opis produktu i modelu,
• kod taryfowy produktu,
• opis procesu produkcyjnego,
• informacje o miejscu wykonywania poszczególnych etapów produkcji,
• zestawienie materiałów lub komponentów, czyli Bill of Materials,
• informacje o pochodzeniu kluczowych materiałów,
• kody taryfowe najważniejszych komponentów,
• szczegółowe oświadczenie producenta,
• dokumenty pozwalające powiązać informacje z konkretnym modelem lub partią towaru.

Nie zawsze konieczne jest ujawnienie pełnej receptury lub informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa. Dokumenty muszą jednak zawierać wystarczająco konkretne informacje, aby możliwe było przeanalizowanie pochodzenia produktu.

Trzeba również udowodnić transport z USA do Unii Europejskiej

Potwierdzenie amerykańskiego pochodzenia produktu nie jest jedynym warunkiem. Importer musi posiadać także dowody potwierdzające przebieg transportu ze Stanów Zjednoczonych do Unii Europejskiej.

Dokumentami potwierdzającymi transport mogą być:

• Bill of Lading,
• Title pojazdu: wymagany jest Clean Title. Pojazdy z oznaczeniem Salvage, Junk, Non-Repairable, Parts Only, Flood lub Certificate of Destruction nie są akceptowane. Wynika to z Correspondents’ Guidelines No 9, zgodnie z którymi pojazd poważnie uszkodzony, nienadający się do drobnej naprawy lub przeznaczony do demontażu może zostać zakwalifikowany jako odpad, a nie pojazd używany.
• Air Waybill,
• Elektroniczna Informacja Eksportowa (EEI) – deklaracja eksportowa
• umowa sprzedaży,
• umowa transportowa,
• packing list,
• oznaczenia przesyłki,
• numery kontenerów i pozostałe dokumenty przewozowe.

Dokumenty powinny znajdować się w posiadaniu deklaranta i być dostępne dla organów celnych już podczas składania zgłoszenia z zastosowaniem obniżonej stawki.

Czy towar może przejechać przez państwo trzecie?

Przewóz przez Kanadę, Wielką Brytanię lub inne państwo trzecie nie musi automatycznie wykluczać zastosowania niższej stawki.

Towar powinien jednak pozostawać pod nadzorem celnym i nie może zostać tam poddany niedozwolonej obróbce lub przetworzeniu.

Dozwolone mogą być czynności konieczne do:

• utrzymania towaru w dobrym stanie,
• podziału przesyłki,
• umieszczenia plomb lub etykiet,
• dodania dokumentów wymaganych przez przepisy.

Importer musi udowodnić, że towar pozostawał pod nadzorem celnym i nie został zmieniony.

Pomocne mogą być:

• dokumenty tranzytowe,
• dokumenty magazynowe,
• potwierdzenie ciągłości transportu,
• potwierdzenie non-manipulation lub non-alteration.

Kod U190 nie jest dowodem pochodzenia

W holenderskim systemie DMS przy korzystaniu z odpowiednich środków taryfowych deklarant może być zobowiązany do zastosowania:

• kodu kraju pochodzenia US,
• kodu preferencji 300,
• kodu dokumentu U190.

W przypadku towarów objętych kontyngentem mogą obowiązywać inne oznaczenia, w tym kod preferencji 320.

Na czym polega ryzyko dla importera?

Najczęstszy problem powstaje wtedy, gdy stawka 0% zostaje zastosowana wyłącznie na podstawie faktury od amerykańskiego sprzedawcy, oznaczenia „Made in USA” lub zwykłego świadectwa pochodzenia.

Zgłoszenie może zostać przyjęte, a towar zwolniony do obrotu. Nie oznacza to jednak, że urząd ostatecznie potwierdził prawidłowość zastosowanej stawki.

Podczas późniejszej kontroli deklarant może zostać poproszony o przedstawienie dowodów dotyczących:

• procesu produkcyjnego,
• pochodzenia komponentów,
• klasyfikacji taryfowej,
• trasy transportu,
• przeładunków i magazynowania.

Jeżeli dokumentacja okaże się niewystarczająca, zastosowana stawka może zostać zakwestionowana. Przy regularnym imporcie ten sam problem może dotyczyć wielu wcześniejszych przesyłek.